Merhaba çok kıymetli okuyucularımız,
İnsan, hayatı boyunca bir yerlere gelebilmek, kendini geliştirmek ve ülkesine faydalı olabilmek için çaba harcar. Bu gayret son derece kıymetlidir. Herkeste de bu çaba mutlaka vardır. Zira bu dünyada var olmanın en anlamlı yolu; üretmek, katkı sunmak ve ardında güzel izler bırakmaktır.
Ne var ki günümüzde sıkça karşılaştığımız bir tablo var: Bazı insanlar bir makama ulaştıklarında, geçmişlerini ve o makama gelene kadar yürüdükleri yolu şaşırtıcı bir hızla unutabiliyor. Makamın sağladığı yetki ve güç, kimi zaman karakterin önüne geçebiliyor. Oysa makam; insanı kibirli değil, bilakis daha mütevazı, daha erişilebilir ve daha zarif kılmalıdır.
Toplumun hafızası güçlüdür. Makamına yaslanarak çevresine mesafe koyanları da, yetkisini bir üstünlük aracı gibi kullananları da unutmaz. Henüz koltuğa oturmadan etrafına duvar ören, insanlarla iletişimini kesen bir anlayışın uzun ömürlü olması mümkün değildir. Çünkü unutulmamalıdır ki bugün o görevde olan kişi, yarın yine toplumun bir parçası olarak yaşamına devam edecektir.
Hayat bize defalarca göstermiştir: Makamdayken etrafı kalabalık olan, ancak makamdan ayrıldığında selam dahi alamayan nice insan vardır. Bu acı tablo tesadüf değildir. İnsan ilişkilerini ihmal eden, bulunduğu konumu kalıcı zanneden ve çevresine yukarıdan bakan tutumların doğal sonucudur.
Oysa gerçek itibar, makamla değil; tavırla kazanılır. Bulunulan görevi bir fırsat bilip kalıcı eserler bırakmak, gönüllerde yer edinmek ve insanlara dokunabilmek asıl başarıdır. Aksi halde kişi, krediyi çok erken tüketir; hem makamını hem de dostlarını kaybetmenin hüznüyle baş başa kalır.
Makamlar geçicidir, ancak insanlık kalıcıdır. Önemli olan, koltukta otururken de o koltuktan kalktıktan sonra da aynı saygıyı görebilmektir.
Büyük görevlere hasbel kader getirilmiş küçük insanlar eninde sonunda kaybedecektir.
Saygılarımla.
